Colorado

Eind juli zijn we in Colorado op vakantie geweest. In Kansas maakten we weer een ongekend droge en warme zomer door, dus toen Tim zei dat hij naar de bergen wilde met sneeuw erop....leek ons dat een prima plan. Wij gaan op zomervakantie om af te koelen zogezegd.....

In Saint Mary's Glacier vonden we een appartement op 3.5 km hoogte, ten westen van Denver, acht uur rijden naar het westen voor ons. We wonen hier een km boven zeenivo. De zak chips die we als proviand meenamen blies zichzelf gaandeweg op.... De koelere temperaturen waren een verademing, Het uitzicht was adembenemend net zoals het hardlopen....snap nu waarom topsporters aan hoogte training doen.....

Het was een prachtige wandelplek, direkt vanuit het appartement was het 45 min. klimmen naar de mini gletcher met een ijsmeer. Het was de perfekte wandeling voor Sarah en Tim, niet te ver en een leuk doel. Bij het ijsmeer aangekomen konden ze lekker klimmen en klauteren over de stenen, pootje baden een lesje natuurkunde over drijven en zinken: ja, steentjes zinken en takjes drijven. De laatste dag hebben we een sleetje mee naar boven genomen en vermaakten ze zich met van de gletcher glijden.

Bergwandelen is niet zonder gevaar vanwege de weersveranderingen en 'wilde beesten'. Je kunt het geluk of ongeluk hebben een beer 'tegen het lijf te lopen', dus beer pepperspray uit voorzorg meegenomen, maar niet nodig gehad. 'Better safe than sorry' zeggen ze hier......We hadden ook een belletje om de eventuele beer te laten weten dat we in de buurt waren, beren houden niet van verrassingen. Afgelopen zomer hebben er veel branden gewoed in Colorado, dieren zochten een veilig heenkomen en konden op plaatsen opduiken waar je ze niet verwacht.

Jaap heeft met Adam en Marieke een langere wandeling gemaakt naar James Peak. Het is altijd verrassend om over bergkammen te gaan en van een nieuw uitzicht te genieten. Het was verbazend hoe ver je kunt kijken....en dus ook het slechte weer kunt zien aankomen....een gewaarschuwd mens telt voor twee, wij wandelden in de ochtend en waren uiterlijk half in de middag weer terug. Het weer slaat altijd om en je moet rekening houden met onweer/regen/sneeuw. Het was vreemd om mutsen, sjaals en wanten in te pakken, maar we hebben ze nodig gehad.

We zijn naar Mount Evans geweest, de hoogste berg in de omgeving in een nationaal park. Het was inderdaad erg hoog en eng om er te rijden. Al die stijle afgronden, gruishellingen zonder vangrails langs de kant en putten en  gaten in het wegdek....griezels. Maar zeer de moeite waard voor het uitzicht en de meertjes en leuke wandelpaden. Qua begroeiing was het een soort toendra die in bloei stond en kristalhelder water. We waren  figuurlijk in de wolken en ook even letterlijk toen een regenwolk voorbij kwam, maar het bleef bij een paar spetters gelukkig.

In Idaho Springs hebben we in een hotsprings zwembad gezwommen. Het warme water kwam rechtstreeks uit warmwater bronnen, en het zwembad was tropisch aangekleed. Het stonk naar zwavel, het water was een beetje groenig en we werden loom en sloom van de hitte. Maar ja, als je $72 betaald hebt voor de entree....dan blijf je toch nog even, nietwaar? Laura zei dat ze liever een koud zwembad had. Na ruim een uur hielden we het voor gezien.

We hebben een voormalige goudmijn bezocht, nu een museum. Begin 20-ste eeuw was het een belangrijk mijn gebied, goud, zilver en koper oa. Het was indrukwekkend om te zien hoe het hele proces verliep, van sporen goud in het gesteente, tot het boren, vervoeren, verpulferen, zeven en chemisch bewerken van de grondstoffen. Het moet een oorverdovende herrie geweest zijn, als het in bedrijf was. We hebben gold panning gedaan, stukjes goud uit gruis zeven, speciale techniek, we hebben wat goudsnippers 'geoogst'...

We hebben een ritje met een stoomtrein gemaakt, waarbij ook over de geschiedenis verteld werd. Het spoor liep over een hoge spoorbrug die tijdens de tweede wereldoorlog is afgebroken, maar later is herbouwd. De route ging dwars door de bergen, over beken en langs oude stationnetjes en mijnen.

Het appartement lag aan een vismeer. Sarah zag het helemaal zitten om een vis te vangen en omdat visgerei en een vergunning bij de huur inbegrepen waren, ontkwam Jaap er niet aan om een hengel uit te gooien. Tim raakte ook enthousiast, maar ze hadden niet veel geluk, dus het eindigde met hamburgers en biefstuk op de bbq, ook niet verkeerd.

We hadden geen airco nodig, gewoon de ramen opgooien 's morgens, heerlijk frisse berglucht inademen, het geluid van een kabbelend beekje langs het appartement, mooi uitzicht....bijzonder!

ditjes en datjes

Druk en andere prioriteiten, dus weinig nieuws gemeld voor een lange tijd. Niet dat er geen nieuws was....Hier zeggen ze: never a dull moment. We zijn gewoon druk met van alles, zoals:

Adam begeleiden in een keuze voor vervolgstudie. In mei is de graduation party van High School, jaja, hij heeft al een cap and gown (zo'n zwarte toga en pet met kwastje eraan) besteld.... Hij wil een soort ingenieur worden, maar dat is breed, dus hij moet nog wat nadere keuzes maken. Hij is inmiddels aangenomen bij K-State, 2.5 uur rijden hier vandaan en heeft een goede beurs toegekend. Hij heeft ook gesolliciteerd bij twee andere universiteiten, out-of-state, dus ver van huis. Eind van het jaar horen we er meer van, en dan is de keus aan hem.
Het is hier traditie dat je senior pictures laat maken. Soort officiele foto reportage als je in je laatste jaar op High School zit. Je moet een foto aanleveren voor het jaarboek. Ook op ons was van toepassing: 'most boys do it for their moms'.

We hebben de buitenkant van het huis geverfd, alle houtwerk is nu roomwit ipv bruin/mosterd kleur.

Sarah heeft een leuke start op school. Ze zit nu in Kindergarten. De lesstof is vergelijkbaar met groep 2/3. Vandaag bracht ze haar eerste officiele leesboekje uit de schoolbieb mee. Spellen gaat goed. Grote broer en zussen denken dat ze gewoon de plaatjes leest. Tim luistert aandachtig en vraagt wanneer hij kan lezen, hij kijkt alles af van Sarah.

Tim kletst de hele dag door over van alles en fluisteren 'kan hij niet'. Sarah roept soms: be quiet! Ze delen een kamer en trekken altijd met elkaar op, gaat verder prima. Tim heeft een voorliefde voor grote machines. Hij heeft een knalrode traptrekker met bakje waarmee hij heen en weer rijdt naar het huis van een buurmeisje. Om de beurt in de bak....We hebben ook een jeep met 12 Volt motor, is ook favoriet.

Marieke zit nu ook op High School en heeft een groeispurt. Laatst schoenen online besteld, want maat 11 is meestal niet voorradig. Kreeg net een bevestiging via de e-mail dat ze op de post zitten:
Victory is yours. Great news, your famous footwear order has shipped! Soon you'll be receiving a box full of victoriousness!
Ietwat overdreven....je zou warempel gaan denken dat je de zilvervloot gewonnen hebt, maar 't zijn slechts een paar zwarte flatjes van $25.

Een volgende keer over onze zomervakantie in Colorado....wordt vervolgd...

Junior High Survivor Camp

25-29 Juni gingen Laura en Marieke naar Survivor Camp.  It was amazing.  F.O.B. was our rest time.  F.O.B stands for Flat On Bunk, Bed, Back, Belly, Butt, Behind, etc... We had three boy counselors and one girl counselor.  We already knew Esther, or Cookie, because she was our horse camp counselor two years ago.  The counselors names were Cookie, Evan, Tyler, and Justin.  The first video was from last year because they haven't posted the one from this year yet.  Laura's favorite activity was going to the high ropes which is on both of the videos, you were 30-45 feet up in the air, while you do challenge courses on the ropes.  Marieke was feeling lucky and tried the leap of faith, which is jumping from a 1foot by 1 foot telephone pole 40 feet up in the air and jump to a bar swinging in the wind.  SCARY!!!!!!!  The counselors  were worried and they always made sure that we were drinking water because it was over 40*C all week.  They were grateful when no one ever got heatstroke.  We went to the pool every afternoon after F.O.B.  We were happy.  The counselors had several rules laid out.  One of them was NO PURPLE!!!!!!!!  this means that we weren't allowed to have a crush, or ask someone out, or flirt.  Boys are the blue, and the girls are red, and they cannot mix or they will become purple.  We had to get up at 7:30 every morning!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  And we went to bed at aronud 23:30 at night, AWESOME!!!!!!!!!!:D Camp was a great experience and we want to go back next year.:


From Laura and Marieke

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=N9SrHxnCAZY
http://www.youtube.com/watch?v=uf-ZA119OUs&feature=player_embedded

Best wishes for 2012! en sleutelen....

Alvast van harte de beste wensen voor het nieuwe jaar toegewenst door:

Het is hier zonnig en windstil, voor morgen zelfs 15 graden voorspeld.......de winter moet nog komen. Jaap heeft vrij tot de jaarwisseling, maar is op een andere manier druk: van repareren van ijsknijper tot lekkage douche oplossen en het grootste projekt staat in de garage.....de auto van Adam moet rijklaar gemaakt worden! Voor de geintereseerden: een groene Subaru Impreza, outback met heel veel achterstallig onderhoud.....Ik geloof dat alles onder de motorkap inmiddels los geweest is, geinspecteerd, gerepareerd of vervangen. Lager re-achterwiel vervangen en nu moet er nog iets met de remmen, de versnellingsbak mist een veer en afstellen en de voorassen vervangen.....'t is een heel projekt, maar Adam weet ondertussen aardig de basis van autotechniek. De binnenkant van de auto is/was ook heel smerig trouwens. Afijn, 't was een koopie en het is een 'leerauto', want tot nu toe heeft Adam alleen nog maar in 'automaten' gereden. Dus we zullen nog een paar lessen 'schakelen' moet geven, alvorens hij naar school en Robotics kan rijden. Tim vindt het ook interessant....

Horses and a space frog.....

De oudsten zijn in juli op zomerkamp geweest. De meisjes met de kerk een midweek op horsecamp, zelfde lokatie als vorig jaar. De manege is een vast onderdeel, maar ze doen ook veel andere aktiviteiten, zoals Bijbelstudie, zingen, zwemmen, kanoeen, wandelen e.d. Ze hebben het weer uitstekend naar hun zin gehad.

Adam is op Summer Engineering Camp geweest, dat werd aangeboden door een universiteit in noordoost Kansas. Je kunt zo al een beetje proeven aan het leven op een universiteitscampus, want hij had een roommate en sliep in een dormitory ed. De groep van Adam bestond uit ca. 15 studenten. Hij heeft er veel geleerd en het was een gezellige groep met gevoel voor humor.

Hij had voor aero space science gekozen, een van de doelen was om woensdagmorgen in alle vroegte een zelfgebouwde 'raket' af te schieten richting de ruimte. Ieder mocht er een kleine persoonlijke noot aan toevoegen, Adam had van papier een kikker gevouwen om mee de lucht in te sturen. Laat dat nu het enige zijn wat later teruggevonden werd (naast de raketonderdelen). De kikker zat ongedeerd in het doosje, dus Adam noemt het nu zijn 'space frog'. Anderen hadden een snoepje of een dollar ingesloten, maar die zijn dus niet terug gevonden.

De 'raket' ging de lucht in mbv een ballon, die op zekere hoge hoogte knapt, vervolgens klapt de parachute uit en komt het spul gecontroleerd uit de lucht vallen. Ze moesten een dag van tevoren een berekening maken waar ze verwachten dat íe zou landen adhv weersvoorspellingen ed. 't Klopte aardig met de realiteit. Zoals je op de video kunt zien heeft íe een staart van doosjes, in een van die doosjes zat dus de 'space frog' van Adam. Er gingen ook camera's mee de lucht in, dat beeldmateriaal is gebruikt voor de video en een paar studenten hebben er toepasselijke muziek ondergezet.

Uiteindelijk bereikte íe een hoogte van ca. 28 kilometer, dat is halverwege de video, de terugweg is ook gefilmd. Zie http://www.youtube.com/watch?v=5WnFcNtO0_Y In de ondertiteling nog wat feitjes/wetenswaardigheden.

Pech onderweg.....

De doos op het dak van de auto is mijn verjaardagkado: een nieuwe fiets: Giant Rico.

Op de trekhaak een rek met de vier koffers

't Is alweer even geleden, maar ik kan het me nog goed herinneren: 1 Juli, op de terugweg in Californie en Nevada: de auto begaf het in Death Valley (what's in the name...). 't Is gelukkig goed afgelopen, maar ik zat wel in de rats. Het gebeurde midden op de dag, dus snikheet, geen begroeiing, dus geen schaduw, alleen hete stenen en af en toe ook nog windstil. Echt een gevaarlijke situatie in zo'n onbevolkt gebied. Natuurlijk hadden we voorzorgsmaatregelen genomen, zoals veel water meenemen. Wat hulp gekregen in de vorm van een jump start en bij de tweede break-down heeft iemand ons van het midden van de weg gesleept, naar een veiliger plekje langs de kant van de weg. Toen maar het alarmnummer gedraaid, die gaven een telefoonnummer van een sleepwagenbedrijfje door.

En dan maar wachten en veel schietgebedjes, Laura kreeg ook nog een bloedneus die niet snel stopte, tja, wat wil je bij die hitte, dan nog haar neiging tot flauwvallen erbij....afijn, ik voelde me helemaal niet op mijn gemak. Mijn grootste zorg was 'hoe zorg ik dat we niet door de hitte bevangen raken', veel drinken dus, ook al is het water lauw en denk je geen dorst te hebben, en maak dat je kinderen steeds wijs.....

Gezien de afstanden duurde het toch wel een kleine twee uur voordat de sleepwagen ter plekke was, ik heb de bestuurder direkt gezegd dat ik hem beschouwde als een reddende engel. Te bedenken dat het voor die man zijn eerste werkdag op die sleepwagen was.....voor ons geen dag te vroeg. Omdat het een goed uur rijden was naar het dorp met garage, wat nader kennis gemaakt met die meneer. Hij kwam uit Hawaii, had zowat alle staten gezien in de funktie van vrachtwagenchauffeur en had dus per 1 Juli zijn eigen sleepwagen als broodwinning. Ik was erg dankbaar dat we met z'n vijven op de achterbank met airco zaten (Adam en Jaap zaten op de voorste bank). De kinderen hebben onder al het ongemak geen kik gegeven, ik denk dat ze de spanning wel aanvoelden. Als mens zijn we toch maar een heel klein en kwetsbaar wezen en zeer afhankelijk van hulp van Boven!

Maar de panne was nog niet over....de auto was wel uitgerust met een nieuwe dynamo, maar na een keer starten hield íe het weer voor gezien. Het was ruim na sluitingstijd, dus de garagehouder en zijn vrouw hebben ons met wat noodzakelijke bagage afgezet in het, volgens hen, meest familie-vriendelijke hotel in het stadje. Dat was wel even schrikken: de hele begane grond was speelhal/casino + restaurant. Voor ieder wat wils bij het buffet en de gokautomaten maar links laten liggen. Wat ik van Nevada gezien heb: gokken = volksvermaak nummer 1. Ongeacht je leeftijd, tijdstip en locatie: gokken is overal. Wat een desolaat gebeuren. Er was een binnenspeeltuin voor de kinderen. Het werkte als volgt: je levert je kinderen af en krijgt een waardebon voor $3.00 kado om een gokje te wagen, bizar gebeuren. Jaap grapte al dat ik maar moest zien om een nieuwe auto te winnen....haha niet dus.

Na een goede nachtrust weer vol goede moed op stap, echter in Las Vegas stopte de auto weer. Tim zei: o, even de gele auto bellen (dat had íe goed onthouden van de dag ervoor). 't Was weer te heet en gevaarlijk om het in de auto of op de vangrail af te wachten, dus ik met de kinderen naar de volgende afslag gelopen, in de hitte met Tim op mijn arm en de rest sjokte erachteraan......nog een lift gekregen van een vriendelijke amerikaanse en toen maar uitgebreid gewinkeld en gegeten in een supermarkt met airco. Echt, je kunt daar niet overleven zonder airco. Jaap geregeld dat we dit keer bij een GMC garage geholpen werden. Dat was nog haasten, want het was zaterdagmiddag, en maandag was een nationale vrije dag (Independence Day). We hadden echt geen zin om nog een weekend in Las Vegas te zitten, volgens mij een soort Sodom en Gomorra, maar ook weer opvallende 'amerikaanse ervaringen'. Wat te denken van een levensgroot verkeersbord boven de snelweg met een pijl naar boven en de tekst 'GOD', straatevangelisatie is hier gebruikelijk, maar dit verkeersbord had ik nog nooit gezien. 's Morgens hadden we ons ontbijt genuttigd in de speelhal/restaurant van een volgend hotel. Voor de kinderen pancakes, Jaap ging voor een stevig ontbijt met spek en hashbrowns en voor mij toast. De serveerster/beheerder wist van onze pech onderweg en wilde de kinderen volstoppen met heel veel pannenkoeken, standaard portie is drie kleine dikke, en vooral heel voedzame.....dus ze kwamen niet zover. Maar geen nood: je kunt hier altijd om een 'to Go Box' vragen: een doosje van piepschuim voor de restjes, 'leftovers'. Een onbekende meneer heeft onze rekening betaald en was vertrokken voordat wij erachter kwamen. Ik had wel iemand aan de bar zien zitten, maar er geen aandacht aan geschonken. Nu ik dit zo opschrijf word ik toch wat achterdochtig, misschien dat die aardige serveerster ons gewoon gematst heeft. In elk geval heel aardig, want aan het einde van onze vakantie en na twee auto-reparaties begon de bodem van de schatkist in zicht te komen.... We moesten linea recta naar huis, want Jaap werd dinsdagmorgen op zijn werk verwacht, alle mooie parken in Utah voorbij gereden, wellicht tot een volgende keer. Maar ook vanaf de snelweg was Utah adembenemend.

Ik zei tegen Jaap: we hebben meer gezien van wat we niet wilden zien (wachtruimtes van garages en casino's) en minder gezien van wat we wilden zien (Utah). Maar mij hoor je niet klagen, veel te dankbaar dat we alle hulp kregen die we hard nodig hadden.